+31 (6) 53 68 74 87 | info@tamarastegeman.com

Ga ik depressief 2018 in?

Het einde van 2017 is nu echt in zicht en ik besluit je nog een berichtje te sturen.
De afgelopen weken heb ik een les geleerd. De gevoelens die ik “kocht” waren helemaal niet van mij. Ik moest het weer door schade en schande wijs worden. Dit keer heb ik veel emoties gevoelt van mijn kinderen. En als moeder had ik het gevoel dat ik dat moest oplossen.

Herken je dat dat wanneer je moeder wordt dat je er echt alles aan doet om je kind zo goed mogelijk aan te voelen. Dat je het liefst nog voor je kind weet wat je kind nodig heeft om te voorkomen dat ze…. dit of dat krijgen of moeten meemaken?

Het is super hoe ons moeder instinct ons hebt en onze kinderen beschermd. Maar de laatste weken en als ik eerlijk terugkijk jaren, vraag ik me af of ik ze nu beschermd heb of vooral mezelf beschermd heb.

Bewust worden met vallen en opstaan

Sinds ik met Acces ben gaan werken en clearen is er heel veel ruis uit mijn wereld verdwenen. Dit is echt niet altijd leuk of comfortabel want met bewustzijn komt ook meer horen, ruiken voelen, weten en ontvangen. Ik sta enorm open nu en neem zoveel waar het lijkt wel of ik elk jaar een laag dieper in de waarheid zak die ik echt liever niet hoor.

Vanmiddag kom ik in de woonkamer en ruik ik wiet. Eén van de vrienden van Delano heeft wiet bij zich of gebruikt. Ik weet het zeker maar dan komt de twijfel en de afkeuring van mijn zoon.
Hij vind sowieso dat ik paranoia reageer en dat ik ze niet meer op een rijtje heb sinds ik Access in mijn leven toe liet. Ik ben er mooi klaar mee want dit knaagt natuurlijk aan mijn referentiekaders. Als moeder wil ik het graag goed doen maar wanneer stop je met het toelaten en accepteren van wat andere, in dit geval je kinderen vinden?

Ik merk dat ik echt in de war raak van de dingen die ik waarneem en voor andere niet kan aantonen. Er is een mooie tool hiervoor.Licht of zwaar verteld of iets voor mij waar is of niet en niet alles wat waar is voor mij hoeft waar te zijn voor een ander.

De grootste les die ik leer is dat ik echt mag kiezen voor wat waar is voor mij en daarin ben ik de dingen die mijn zoon en andere om mij heen mee naar huis brengen dankbaar.

Je kent mij waarschijnlijk helemaal niet zo maar ik vind het enorm makkelijk om voor jou te zorgen maar voor mezelf zorgen vind ik ontzetten spannend. Ik word echt uitgedaagd om niet alles aan te nemen en over me heen te laten komen. Ik mag kiezen voor wat waar is voor mij zonder mezelf steeds in twijfel te trekken. Een burnout is echt een aanwijzing van over je grenzen (laten) gaan. In mijn geval is de angst om voor mezelf op te staan echt zo groot dat ik vaak de ander gelijk geef en me terug trek onder de dekens. Meestal ziek en uitgeput.

Dit jaar is het zo intens helder en nog probeer ik er van weg te lopen

Gelukkig heb ik nog wat ontdekt. Ik heb ontdekt dat ik niet alleen ben. Iets wat ik wel heel vaak zo ervaart heb. Nu ik meer en meer met andere mijn verhaal deel openen steeds meer mensen zich naar mij omdat ze het herkennen. Een valkuil daarin is dat veel mensen mij dan ook meteen weer als heel sterk zien, iets dat ik zelf ook niet zo ervaar.

Zo kreeg ik ook een daverend mening verschil met iemand uit mijn team en met de verhuurder van mijn Creatie Lab. Beide relaties zijn inmiddels verbroken door een gebrek aan heldere communicatie en vanwege het feit dat ik niet voor mezelf ga staan om heldere afspraken te maken. Ik heb in beide gevallen een behoefte gehad die beide partijen deels beantwoord hebben. Toen bleek dat dingen toch anders in elkaar zaten dan ik verwacht had of de ander verwacht had begon er een worsteling in mij en ook in hun.

Communicatie is in alle gevallen de belangrijkste factor gebleken en communicatie komt op vele manieren naar je toe. Je kunt communiceren met je mond, je lichaam en met je stemming. Je kunt communicatie ontvangen met je lichaam, al je zintuigen maar ook met je seksualiteit. Hierover schrijf ik binnenkort nog een ander blog.

Nog een voorbeeld

We reden gisteren na een heerlijke dag bij mijn zus naar huis. Mijn dochter zat op de achterbank heel stilletjes en zelfs een beetje aan het mokken nam ik waar. Ze gaf zelf aan dat er niets was en bleef zwijgen…. er ontstond meteen weer een onrust in mijn buik. Ik weet waar dit soort dingen toe kunnen leiden inmiddels en ben redelijk getraind om dit soort buien te omzeilen. Maar nu is zelf onstabiel ben….Voel ik het meteen in mijn lichaam en trekt mijn buik samen. Dit gevoel noem ik angst… stress, spanning en zelfs burn out achtig.
Maar vandaag overdag had ik er totaal geen last van. We rijden naar huis en bam daar is het weer.

Even later hebben we mijn dochter afgezet en rij ik met mijn vader het laatste stukje naar huis. Mijn lichaam kalmeert weer wat en ik praat erover met mijn vader. Hij is heel helder. Hij geeft aan dat ik me echt minder moet gaan aantrekken van de kinderen. Oh ja, ze zijn 18 en 20 jaar.

Als we verder rijden komt thuis in de buurt en ik stem me onbewust op thuis af en voel meteen weer de spanning opkomen. Wat ga ik thuis aantreffen denk ik. Wanneer ik thuiskom zijn er oliebollen en appelflappen gebakken. Mijn zoon moet werken en vertrekt terwijl de keuken een bende is. Ik besluit niets te zeggen en begin meteen met schoonmaken.

Schoonmaken is iets dat ik van huis uit mee gekregen heb. Als ik schoongemaakt had was er tenminste iemand ontspannen. Ik werd er zelfs soms voor beloont door een dank je wel.
Wat zit een mens toch vol met conditioneringen he?!

Vallen en opstaan

Er is me in de afgelopen weken en zelfs jaren veel duidelijk geworden/gemaakt.

Het is tijd dat ik voor mezelf ga opkomen en de energie die geblokkeerd zit in mij openbreken.
Ik mag gewoon een kut-moeder zijn. Vanaf vandaag besluit ik dat ik voor mezelf opkom als dat betekend dat ik dan paranoia ben, een slechte moeder een onuitstaanbaar mens, een kut collega en zelfs een waardeloos mens, oké! IPOV Interessant standpunt. Als je groeit zal je ook mensen niet zo blij maken. De afgelopen maanden zag ik gelukkig ook de andere kant van de regenboog en mocht ik mijn huwelijk vieren met heel veel lieve blije mensen. Ik voel me gedragen.

Wanneer je de niet zo blije mensen ook kunt ontvangen groei je ook. Je ontvangst spier neemt in kracht toe als je bereid bent the good the bad and the ugly te ontvangen.

Ik ben door schade en schande wijzer geworden en weet nu dat de tijd voorbij is waarin ik mezelf presenteer zonder mijn behoeftes te erkennen.

  • Dat het klaar is om iedereen altijd te healen en te voorkomen dat andere plat gaan.
  • Dat ik mag vragen en afdwingen wat ik nodig heb
  • Dat mijn zoon de deur uit mag als hij mij niet meer leuk vind
  • Dat mijn dochter haar eigen keuzes mag gaan maken om zelf te ontdekken hoe dingen voor haar uitpakken en die zelf mag oplossen.
  • Dat mijn zoon mag blijven kiezen wat hij kies met de resultaten die hij heeft en zal creëren.
  • Dat mijn klanten zelf verantwoordelijk zijn voor hun resultaat
  • Dat mijn ouders zelf verantwoordelijk zijn voor hun resultaat
  • Dat mijn kinderen zelf verantwoordelijk zijn voor hun resultaat
  • Dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn resultaat

Alles wat hierboven staat is mijn waarheid en ik zal niet afdwingen dit op een ander over te brengen als DE waarheid. Ik ben dankbaar voor de weerstanden, de griep en de darmloop en zelfs de burn-out klachten omdat zij mij laten zien dat het nu anders mag.

Ik ga me niet meer verstoppen achter het excuus, tijd, geld en (mijn) lichamelijke gesteldheid.
Mijn lichaam verteld, dit is ook communicatie. Mijn lichaam verteld wat en ik mag het ontcijferen en daarna terugsturen naar waarvandaan het komt. Ik groei nog elke dag.

Ik hoop dat jij ook geïnspireerd 2018 in gaat.
Ik besluit dat 2018 het beste jaar ooit wordt.

Happy New Year 

 

Author Info

tamarastegeman

No Comments

Post a Comment

Tamara Stegeman- Certified Facilitator